De slotdag start met het vreemde mengsel van vermoeidheid en gretigheid dat alleen een goede fietsweek oplevert. Vanuit Alex loopt de route opnieuw langs het meer, maar vandaag voelt ieder herkenningspunt als onderdeel van een afscheid. De groep draait soepel; iedereen weet dat Mont Bisanne nog één laatste grote inspanning vraagt.
Via Albertville schuift de route de Beaufortain in. De vallei is breed, het verkeer blijft achter en de flanken worden groener. De aanloop naar Les Saisies is lang genoeg om de benen langzaam leeg te trekken. Hier helpt een vast tempo meer dan enthousiasme, want de beslissende stroken liggen hoger.
Mont Bisanne is een waardige finale. De klim is steil, onregelmatig en veel stiller dan haar reputatie verdient. Boven de boomgrens opent het uitzicht zich richting Mont Blanc en de toppen rond Beaufort. De laatste haarspelden leggen de hele week op tafel: wie goed heeft gegeten, slim heeft gereden en elkaar heeft geholpen, vindt hier nog een laatste versnelling.
Op de top is er tijd voor de foto die zes dagen samenvat. Daarna wacht de afdaling en een lange terugweg via de vallei. De hoogtemeters zijn voorbij, maar de kilometers blijven tellen. Juist in dit slotstuk komt de groep samen: kopbeurten worden gedeeld, lege bidons vergeleken en sterke momenten opnieuw verteld.
Terug bij Chalet Hychris staat 738 kilometer en ruim zeventienduizend meter klimmen op de teller. Mont Bisanne sluit de week niet af met gemak, maar met karakter. De Alpen zijn niet verslagen en dat hoeft ook niet. Ze hebben precies gedaan waarvoor Waku Cycling kwam: uitdagen, verwonderen en zes dagen lang de wereld terugbrengen tot een weg, een wiel en de volgende bocht.