De eerste meters vanuit Alex voelen nog vriendelijk. De benen zijn fris, de bidons vol en tussen de huizen door ligt het blauwe water van het Lac d’Annecy al te schitteren. Via rustige wegen schuift de groep naar de westkant van het meer. Dit is het soort aanloop dat je bijna doet vergeten dat de Semnoz boven Annecy als een groene muur op de afspraak wacht.
Na de oeverstrook kantelt de weg. De Semnoz laat zich niet vangen in één gemeen stuk; de kracht zit in de opeenstapeling. Het bos dempt het uitzicht en maakt het ritme belangrijker dan bravoure. Kilometers rond zeven procent volgen elkaar op, met een paar stevigere passages waar een te enthousiaste opening wordt afgerekend. Hogerop wordt het landschap lichter en verschijnt tussen de bomen steeds vaker het meer.
Boven wacht een brede blik over de Bauges, de Aravis en bij helder weer de witte toppen verder oostwaarts. De afdaling is lang genoeg om de schouders los te maken, maar niet om de dag als binnen te beschouwen. Langs het water loopt de route terug naar de oostelijke oever, waar de kleinere verhogingen de benen opnieuw wakker schudden.
De Col de la Forclaz vormt de toegift. Deze flank is korter dan de Semnoz, maar directer en onrustiger. De weg klimt boven Talloires uit en de haarspelden openen telkens een nieuw venster op het meer. Juist wanneer de vermoeidheid voelbaar wordt, levert de omgeving de beste afleiding: parapentes boven de vallei, kalkrotsen aan de horizon en diep beneden een lint van turquoise water.
Na de top volgt een snelle, technische terugkeer richting Alex. Dag één zet precies de juiste toon. Niet de langste rit van de week, wel een serieuze kennismaking met Alpenritme: doseren, eten voordat het nodig lijkt en boven nog genoeg overhouden om van het uitzicht te genieten.