De tweede dag begint zonder omwegen. Vanuit Alex rolt de route langs de voet van de Tournette, door dorpen waar de bakker vroeg open is en de ochtendzon nog laag tussen de bergwanden valt. Het profiel verraadt meteen de bedoeling: vandaag komen de hoogtemeters niet uit één reus, maar uit een ketting van passen die elk een ander antwoord vragen.
De Col de la Forclaz is de eerste echte test. Het meer verdwijnt langzaam achter de schouder en het tempo zoekt zijn vaste plek. Daarna volgt l’Appertaz, minder beroemd maar daarom niet minder belangrijk. De smalle weg en wisselende percentages maken dit een klim voor concentratie. Hier win je niets met grote gebaren; soepel blijven trappen is de snelste weg vooruit.
Via de vallei van Thônes trekt de route dieper de Aravis in. De rotswanden sluiten zich, boerderijen liggen tegen groene hellingen en de lucht ruikt naar dennen en warm asfalt. Op weg naar de Col des Aravis groeit de schaal van het landschap. De pas is klassiek Alpenwerk: een open finale, zicht op de volgende haarspelden en genoeg geschiedenis om vanzelf rechter op de fiets te gaan zitten.
Na de pashoogte daalt de route langs La Clusaz en over de Croix Fry. De kilometers stapelen zich nu snel op. Dit is het verraderlijke deel van de rit: de grote namen zijn afgevinkt, maar iedere nieuwe helling prikt in benen die al uren arbeid hebben geleverd. Goed blijven eten is hier geen detail maar tactiek.
De laatste lijn naar Alex beloont wie zijn krachten heeft verdeeld. De bergen worden weer breder, de vallei opent en het chalet komt dichterbij. Met ruim drieduizend hoogtemeters is dit de eerste dag waarop Waku Cycling echt als een Alpenweek voelt: veel klimmen, veel verhalen en precies genoeg energie over voor sterke meningen aan tafel.